Kodowaniene obiektywu

 Nowoczesne obiektywy Leica M posiadają na kołnierzu bagnetu specjalny kod zwany 6-ścio bitowym , który podobno powoduje, że korpus po odczytaniu tegoż kodu w jakiś sposób dokonuje optymalizacji programowej obrazu pod kątem danego obiektywu. Piszę, że podobno bo ja specjalnej różnicy nie dostrzegam. Inna sprawa to zapisywanie w EXIF-ie ogniskowej zastosowanego obiektywu. Ta informacja bywa przydatna. W przypadku starszych szkieł Leiki oraz współczesnych obiektywów innych producentów nie posiadających leikowskiego kodu jeżeli chcemy go nanieść istnieją dwa rozwiązania. Pierwsze to wysłanie obiektywu do Solms gdzie za marne (podobno) kilkaset Euro po paru miesiącach oczekiwania naniosą nam na obiektyw odpowiedni kod. Tu trzeba przyznać, że usługa taka jest wykonana naprawdę solidnie i kod wygląda jak w nowym obiektywie. Drugie rozwiązanie to kupno na eBay-u za bodaj 72 $ domowego zestawu kodującego i zakodowanie obiektywu samemu.
Ja  "zakodowałem" w ten sposób w ciągu pięciu minut 6 obiektywów. Było to ponad  4 miesiące temu i jak dotąd mimo,że często zmieniam obiektywy kody trzymają.

Tak wygląda oryginalny kod nowego obiektywu

Zestaw do samodzielnego kodowanie (obiektyw w celu uzmysłowienia wielkości zestawu)

   Wewnątrz znajduje się pisak szablon i kołowa "tabelka" kodów

Po odczytaniu z tabelki kodu dla wybranego obiektywu nanosimy go pisakiem za pomocą szablonu na obiektyw

I gotowe. Właśnie zakodowaliśmy obiektyw kodem 6-cio bitowym (!)

Oczywiście, że kodowanie fabryczne jest znacznie bardziej estetyczne i trwałe, ale zapewniam, że działa dokładnie tak samo jak domowa metoda.

A jak nam kiedyś kody się zetrą to znowu bierzemy czarny pisak i po paru minutach kodowanie gotowe.

Piancavallo 2013

Piancavallo to bardziej stacja narciarska niż miejscowość bo stałych mieszkańców jest tu pewnie ze 200. Położone jest na południowych krańcach Dolomitów na samym styku z Niziną Wenecką ok.70 km od tego miasta. Stacja  leży na wysokości  1300mnpm, a trasy narciarskie dochodzą do ok 2000 czyli bez rewelacji jak na Dolomity z drugiej jednak strony poza sobotą i niedzielą na tutejszych 27 km całkiem niezłych i jak to we Włoszech świetnie przygotowanych tras często ma człowiek wrażenie, że jest sam na stoku i to jest piękne.
Poniżej parę pstryków z Fuji X100

Mamiya C330

Żelazko - to słowo nieodparcie  kołacze mi się po głowie kiedy tylko biorę ten aparat do ręki. Na zdjęciach wygląda on jak blaszane pudełko z dwoma otworkami. Nic bardziej mylnego. Aparat jest zbudowany jak  czołg. Jest ciężki, duży, nieporęczny i moim zdaniem niezbyt ergonomiczny. Inna sprawa, że wszystkie te odczucia znikają natychmiast z chwilą umocowania go na statywie. Kiedy mam dwie wolne ręce jest względnie łatwy dostęp do wszystkich ustawień i aparat staje się niemal wygodny w obsłudze.

Mamiya C330 to mój pierwszy i jak dotąd jedyny aparat średnioformatowy. Mam go od dwóch lat, zrobiłem nim może 10 rolek filmu i gdyby ktoś zapytał po co go kupiłem to jedyna nazwijmy to sensowna odpowiedż musiała by brzmieć - bo mi się spodobał po prostu. Aparat jak na lustrzankę dwuobiektywową ma tą ciekawą cechę, że można w niej wymieniać obiektywy. Wyprodukowano ich 4    ja mam tylko 80/2,8 czyli jak na średni format to taki jasny standard. Fotografowanie tym aparatem to prawdziwe wyzwanie dla fotoamatora. Już zawarte w nazwie słowo "profesional" sugeruje, że wymaga on sporo wiedzy, a zapewne i nie mniej wprawy. Z drugiej jednak strony kiedy oglądam w internecie efekty jakie można osiągnąć tym sprzętem to widzę jak daleka droga przede mną żeby cokolwiek sensownego z niego wyprodukować i prawdę powiedziawszy mam spore wątpliwości czy kiedykolwiek mi się to uda.

Wraz z aparatem zaopatrzyłem się w najprostszy światłomierz Seconic, który od kiedy ściągnąłem na iPhonea odpowiednią, prostą jak budowa cepa i całkiem nieżle działającą aplikację okazał się przerostem formy nad treścią.
Jednak podstawową wadą tego jak i każdego innego średnioformatowego aparatu są dla amatora koszty eksploatacyjne. Należy pamiętać, że po podsumowaniu ceny filmu, jego wywołania, a następnie zeskanowania koszt każdego naciśnięcia migawki to od 5 do (w zależności od jakości skanu) ok 15zł , a do tego jak wiadomo nie każde naciśnięcie migawki jest tożsame z powstaniem akceptowalnego przez autora zdjęcia.

   Mamiya C330

   Mamiya C330

    Mamiya C330

   Mamiya C330

  Mamiya C330

  Mamiya C330

Czy zatem należy całkowicie odpuścić amatorską fotografię sprzętem średniofotmatowym - moim zdaniem absolutnie nie ! .Dlaczego ? - dlatego, że to zupełnie inny rodzaj fotografii niż ten do którego jesteśmy przyzwyczajeni. Tutaj każdy kadr naprawdę musi być przemyślany, nie ma poprawek, a każdy błąd kosztuje. Film w przypadku 6x6 to jedynie 12 klatek więc trzeba starać się mądrze nimi gospodarować. Poza tym obcowanie ze sposobem fotografowanie jeszcze całkiem niedawno zarezerwowanym ze względu na ceny sprzętu jedynie dla prawdziwych zawodowców to na prawdę wielka frajda, a przy okazji niezła nauka pokory.

WCL-X100 - pierwsze wrażenia

Konwerter ten zmienia ekwiwalent ogniskowej aparatu z 35 na 28mm. 

Jest tylko jeden mały problem. Mianowicie od dobrych kilkunastu dni pogoda jak dla mnie bardzo nie fotograficzna. Z powodu braku chęci testowania konwertera w terenie przy takiej pogodzie postanowiłem ograniczyć się na razie do paru słów opisu i kilku zdjęć. Jak widać na zdjęciach urządzonko jest  niewielkie i bez problemu można nosić je np. w kieszeni. Uwagę zwraca jednak solidność wykonania. Po wzięciu do ręki czuć od razu, że to zdecydowanie metal i szkło, a nie jakiś plastik. Czyli w jednej kieszeni aparat w drugiej konwerter i dobrze. Niestety po przykręceniu konwertera zestaw przestaje być kieszonkowy i jak by go nie obracać do kieszeni (mojej) nie wchodzi - szkoda, ale w końcu kieszonkowość to jednak nie najważniejsza cecha sprzętu do fotografowania.

Samo zakładanie, a dokładniej przykręcanie konwertera jest szybkie i proste zwłaszcza jeśli ma się już zdjęty ozdobny pierścień z obiektywu X100. Jeszcze trzeba go tylko aktywować w menu aparatu albo tak jak ja zaprogramować  pod przyciskiem RAW i do boju. Poniżej kilka przykładowych pstryków zrobionych na szybko w celu porównania różnicy ogniskowych.

Pierwsze zdjęcie z pary bez, a drugie z konwerterem.

Stanowczo za wcześnie na jakieś sensowne wnioski, ale moje pierwsze wrażenie jest zdecydowanie pozytywne. Jeżeli potraktować konwerter jako dodatkowy obiektyw 28/2 to i cena staje się całkiem rozsądna, a moim zdaniem tak właśnie należy go traktować. Jakość wykonania jest naprawdę świetna. Z aparatem komponuje się moim zdaniem idealnie. Na ocenę obrazka przyjdzie jeszcze pora tymczasem już marzy mi się X100 z zestawem 28/2, /35/2 i 50/2. Może i mało prawdopodobne, ale kto wie ?

   WCL-X100

Jeden pstryk, jeden klik.

Może faktycznie nie najmądrzej tytuł tego posta brzmi, ale prawdę powiedziawszy tak właśnie odbywa się dzisiaj robienie zdjęć, a i to w wersji rozbudowanej bo wersja najbardziej popularna ogranicza się tylko do jednego pstryka. Ustawiamy pokrętełko na zielony kwadracik kadrujemy i "pstryk". Całą resztę odwala aparat. Ustawia ostrość, ekspozycję, dobiera czułość, wykrywa uśmiech itd. Strach pomyśleć jak to było kiedyś kiedy aparaty nawet światłomierza nie miały, a czułość można było ustawiać raz na 36 pstryków i zmienić ją można było dopiero zmieniając film. Dochodził jeszcze dobór odpowiedniego do tego co chciało się osiągnąć filmu. Czarno-biały, kolorowy, negatyw, slajd, a każdy jeszcze w wielu czułościach i o różnych innych parametrach - czyste szaleństwo !   Szaleństwo albo raczej wymóg naprawdę sporej wiedzy żeby otrzymać zdjęcie  na chociaż przyzwoitym poziomie technicznym. Dzisiaj całą tą wiedzę i doświadczenie zastępuje jeden klik. Zgrywamy plik do komputera wybieramy odpowiedni program i klikamy. Tylko jakoś duszy w takim fotografowaniu brakuje. Myślę sobie, że może właśnie dlatego tak lubię dalmierz. Żeby choć odrobinę tego dawnego klimatu poczuć. Ot takie dziwactwo.
Poniżej jeden pstryk i kilka "odbitek"- wszystkie uzyskane jednym kliknięciem.


    M8+Elmarit 28/2,8 bez zmian kolorów

                           

    Agfa Presica 100

    Fuji Astia

    Fuji Provia 100

    Kodak Elite Color 200

    Kodak Kodachrome 64

    Polaroid 669

    Fuj iNeopan Acros 100

    Ilford HPS 800

    Kodak T-Max 400

    Rollei Retro 80s

Piłka śnieżna

Tak chyba trzeba by nazwać taką dyscyplinę. Poza tym, że trochę zimno (-5) to ma same zalety. Nie dostanie się porażenia słonecznego no i się nie kurzy. Rzadko mi się zdarza robić zdjęcia sportowe do tego światło było jakieś takie zdechłe więc wyszło jak wyszło, ale determinacja i zapał chłopaków naprawdę godne polecenia.


   M9+Cron35/2+Sonnar50/1,5